Welk herstel?
Mijn oproep om aandelen te verkopen, sloeg in als een bom en zorgde voor de nodige controverse op mijn blog. Maar liefst 68 lezers reageerden.
Maar wat met de positieve berichten die ons de voorbije weken van allerlei kanten bereiken? Moeten we deze dan zomaar negeren?
Absoluut niet. Er zijn “groene schuiten” en we vangen hier en daar inderdaad positief nieuws op. Maar voor mij is dat geen reden om te denken dat deze crisis achter ons ligt.
De diverse herstelplannen die wereldwijd werden aangekondigd, bereiken stilaan hun hoogtepunt. Nooit eerder in de geschiedenis werden dergelijke bedragen geïnjecteerd in de economie.
De overheden smijten met geld om de val van economische activiteit te breken en zelfs dat lijkt maar amper te lukken. De positieve impact op de groei ligt tussen de 3% en 4% in het tweede en derde kwartaal van dit jaar. (zie grafiek voor de impact van de stimulus op de groei)
Dit betekent dat de groei in deze kwartalen 3% tot 4% hoger uitkomt dan “normaal”. Maar ondanks deze massale bedragen, zal het vechten blijven om een nulgroei te realiseren.
Wie naar de onderliggende groei kijkt, moet vaststellen dat de economie nog steeds verder wegzakt.
Wat indien de effecten van deze extra overheidsbestedingen begin volgend jaar uitdoven? Een nieuw herstelplan?
Laten we even bij de les blijven, ok? In Belgiė lagen de belastinginkomsten tijdens de eerste 6 maanden van het jaar maar liefst 20% onder het niveau van vorig jaar. Dat is 16 miljard euro minder ontvangsten! Tel daar de stijgende uitgaven bij en je zit straks aan een tekort van 40 miljard euro op jaarbasis.
Hoe lang kan de overheid deze economie nog rechthouden zonder zelf ten onder te gaan, denk je?
België kan dergelijke tekorten maar één of twee jaar financieren met extra schulden zonder dat de kapitaalmarkten de kraan dichtdraaien. En er zijn diverse landen die in hetzelfde schuitje zitten.
In West-Europa denk ik spontaan aan Griekenland. Spanje. Italiė. Groot-Brittannië. Voor Oost-Europa begin ik niet ééns aan een opsomming. Het is daar één grote puinhoop. Het is wachten op de eerste domino die valt.
En zelfs de VS moet stilletjes aan op de rem gaan staan om de kredietwaardigheid niet te verliezen. Niet mijn woorden. Wel die van Warren Buffett die een waarschuwende vinger opstak in de New York Times.
Wat we nu zien, is niet meer dan het gevolg van gigantische bedragen die de overheid in de economie pompt. Maar de consumenten en de bedrijven houden nog steeds de vinger op de knip.
Zij weten namelijk ook wel dat de bedragen die de regeringen nu lenen in de toekomst worden terugbetaald met hogere belastingen en lagere uitgaven. Vandaar dat ze vandaag wat extra spaarzaam zijn.
Van een duurzaam economisch herstel kan in dergelijke omstandigheden amper sprake zijn.
Recent Comments