Aandelen

De belegging die STIJGT wanneer aandelen dalen

by Maarten Verheyen in grondstoffen on January 29th, 2007

Aandelen hebben de gewoonte om zich in cycli van ongeveer 16 – 18 jaar te bewegen. Sterke periodes met grote returns, worden steevast afgewisseld door zwakke periodes met negatieve rendementen. De laatste opwaartse cyclus begon in 1981 en eindigde in 1999 (18 jaar dus). Aandelen gingen in die periode 1054% hoger.

Er is echter een activaklasse met een “negatieve correlatie”? met aandelen. Dit wil zeggen dat deze beleggingen in waarde STIJGEN wanneer aandelen dalen. En omgekeerd.

Ik heb het hier over grondstoffen. In de periode 1981-1999 toen aandelen 10 keer duurder werden, zagen we de meeste grondstoffen nieuwe dieptepunten opzoeken.

Goud noteerde bijvoorbeeld boven de $800 begin jaren tachtig om naar $250 terug te vallen eind jaren negentig. We noteren vandaag alweer terug $650.

Olie noteerde tegen de $40 in 1980 en daalde naar $10 in 1998. Vandaag zitten we opnieuw aan $55 (na koersen van $80 gezien te hebben).

Goud en olie zijn absoluut geen uitzonderingen. Wie de lange termijn grafieken van grondstoffen bestudeert, merkt hoe de meeste grondstoffen rond 1980 nieuwe highs optekenden om in 1999 absolute dieptepunten te bereiken.

Is het toevallig dat grondstoffen naar een bodem zochten op precies hetzelfde moment dat de NASDAQ 5000 punten bereikte? Ik denk het niet. Het is het zoveelste bewijs dat aandelen en grondstoffen negatief correleren.

Dit werd overigens ook bevestigd in een studie van Barry B. Bannister van Legg Mason. In een uitvoerig rapport “The Inflation Cycle of 2002 tot 2015″?, toonde hij aan dat grondstoffen sterk presteren in periodes dat aandelen geen cent opbrengen.

Bannister beschreef ook hoe aandelen en grondstoffen elkaar afwisselen in periodes van 18 jaar. Yep, daar is die cyclus weer!

Jim Rogers, samen met George Soros één van de succesvolste hedge-fund managers uit de geschiedenis, beschrijft het als volgt: “Het is alsof God een trader is die 18 jaar plezier heeft met het handelen in aandelen, vervolgens switcht naar grondstoffen om na een jaar of 18 opnieuw uit verveling over te stappen naar aandelen”?.

Als we aannemen dat grondstoffen inderdaad bewegen in cycli van 16 tot 18 jaar, dan mogen beleggers nog enkele mooie jaren verwachten met dit soort beleggingen. Grondstoffen bodemden in 1999 waardoor we pas een top mogen verwachten in 2015-2017. De uptrend is met andere woorden nog maar pas begonnen! Volgens dezelfde logica hoeven we overigens van aandelen tot hetzelfde tijdstip niet veel meer te verwachten.

Vanwaar deze negatieve correlatie tussen aandelen en grondstoffen? De verklaring is eigenlijk simpel. In de periode 1981 – 1999 toen aandelen 10 keer duurder werden, zochten grondstoffen het éne dieptepunt na het andere op. Deze goedkoper wordende grondstoffen bezorgden bedrijven stijgende winstmarges. Stijgende marges, stijgende winsten … en stijgende aandelenkoersen.

Wanneer grondstoffen echter in waarde stijgen, zien we de keerzijde van de medaille. Bedrijven moeten steeds meer betalen voor de basismaterialen waardoor de productiekost flink stijgt. En aangezien deze stijgende kosten meestal niet volledig kunnen doorgerekend worden aan de consument, betekent dit lagere winstmarges. Klinkt logisch, niet?

Hij werd rijk met staal, maar investeert nu in steenkool

by Maarten Verheyen in value investing on January 18th, 2007

Wilbur Ross haalde op 1 april 2000 $440 miljoen kapitaal op bij beleggers om te investeren in bedrijven in moeilijkheden. Qua timing doet hij zijn naam van “contrarian” alle eer aan. De wereldwijde aandelenbeurzen bereikten net hun piekniveaus.

Toeval?

Ik zou er niet op rekenen. Ross blinkt uit in zijn lange termijn visie en hij heeft op ieder moment een lijst van 50 tot 75 bedrijven die hij op de voet volgt. Bedrijven die vandaag nog in een redelijke toestand verkeren maar waarvan hij VERWACHT dat ze in het komende jaar in moeilijkheden geraken.

Hij is dan ook beter voorbereid dan wie dan ook om deze bedrijven voor bodemprijzen over te nemen. Vaak gaat het om ondernemingen die anders simpelweg geliquideerd zouden worden.

Ross maakte fortuin met zijn investeringen in de staalindustrie. Hij was in 2001 de enige bieder voor het failliete LTV. Indertijd verkeerde de Amerikaanse staalproducten in slechte toestand en velen vroegen zich of de sector niet volledig zou verdwijnen door de scherpe concurrentie uit het buitenland.

Ross zag het echter anders. De staalindustrie was naar zijn gevoel cruciaal voor een land als de VS en het zou niet lang duren vooraleer de regering zou ingrijpen. Hetgeen kort daarna ook gebeurde toen Bush een importheffing van 30% invoerde op buitenlandse staal.

Later werd ook het failliete Bethlehem Steel overgenomen voor $1,5 miljard. LTV en Bethlehem Steel fusioneerden later en werden actief onder de naam “International Steel Group”. Het bedrijf werd in april 2005 aan Mital verkocht voor $4,5 miljard.

Wilbur Ross realiseerde een klapper en werd dat jaar voor het eerst opgenomen in de Forbes-lijst met werelds rijkste mensen.

Sinds kort heeft onze nieuwe miljardair echter een nieuw target in zicht: steenkool. Wie nu zijn schouders ophaalt en hem voor gek verklaart door de investeringen in een “oude” energiebron als steenkool, bedenkt beter dat Ross ook in 2001 voor onnozel werd gehouden toen hij miljarden investeerde in staal.

Waarom steenkool? Eerst en vooral zal de vraag naar elektriciteit tegen 2030 verdubbelen. En dat in de VS alleen! Beeld je even in hoe de vraag zal exploderen in landen zoals China en India. In de afgelopen 20 jaar nam de vraag vanuit China bijvoorbeeld met 150% toe.

International Energy Agency becijferde dat er wereldwijd voor $9600 miljard aan investeringen nodig zijn om de stijgende vraag bij te benen. Dat is meer dan $500 miljard per jaar. Genoeg om mensen zoals Wilbur Ross, die een goed idee hebben waar dit geld zal belanden, een fortuin te laten verdienen aan deze investeringsboom.

De meeste elektriciteitscentrales maken immers gebruik van steenkolen om energie op te wekken. Een alternatief is olie maar deze energiebron is maar liefst vier keer duurder. In China draaien bijvoorbeeld nog 70% van de centrales op steenkool. En de vraag neemt dag na dag toe.

Begin je een idee te krijgen waarom onze miljardair zijn peilen heeft gericht op deze sector? Hij bezit inmiddels 16% van de aandelen van één van Amerika’s grootste steenkoolmijnen. Het bedrijf claimt 1 miljard ton aan reserves. Beleggers waarderen deze reserves momenteel op een schamele $800 miljoen. Dat is minder dan een dollar per ton steenkool, terwijl de marktprijs momenteel 40 keer hoger ligt!

Je vindt meer informatie over de nieuwe investering van Wilbur Ross in het nieuwste nummer van SMART Capital